O przedszkolu

  • Prace przy rabatce
    Prace przy rabatce
  • Zabawa w ogrodzie
    Zabawa w ogrodzie

Do naszego przedszkola uczęszczają dzieci w wieku od 2,5 do 6 lat. Jest to przedszkole 3-oddziałowe - przystosowane do opieki nad 75 dziećmi.

W przedszkolu znajdują się 3 sale zabaw, 2 łazienki i sala rekreacji.

Sale zabaw są wyposażone w odpowiednie do wieku dzieci zabawki , gry i sprzęty edukacyjne a sala rekreacji wyposażona jest w sprzęt sportowy i służy również jako sala gimnastyczna.

Przedszkole posiada własny ogród z roślinami ozdobnymi , piaskownicą, boiskiem oraz sprzętem do zabaw ruchowych - bieżnie, mostki, huśtawki itp.

  • Regulamin

    1.Procedura przyprowadzania i odbierania dzieci .

     

    Procedura przyprowadzania dziecka do przedszkola i odbierania go

     

     

     

     

     

    Podstawa prawna:

     

     

     

    • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz.U. z 2001 r. Nr 61 poz. 624 ze zm.),

    • Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.).

     

     

     

    Cel procedury

     

     

     

    Określenie szczegółowych obowiązków rodziców (opiekunów prawnych) i nauczycieli podczas przyprowadzania do przedszkola i odbierania z przedszkola dzieci przez rodziców lub upoważnioną przez nich osobę, zapewniającą dziecku pełne bezpieczeństwo.

     

     

     

    Zakres procedury

     

     

     

    Procedura dotyczy nadzoru nad dziećmi od momentu wyjścia z rodzicami z domu do przedszkola do momentu odebrania dziecka z przedszkola, czyli przekazania go w ręce rodziców.

     

     

     

    Uczestnicy postępowania – zakres odpowiedzialności

     

     

     

    1. Rodzice (opiekunowie prawni): są zobowiązaniosobiście powierzyć dziecko nauczycielowi, co oznacza, że muszą wprowadzić dziecko do sali zabaw. Rodzice bądź inne osoby dorosłe przez nich upoważnioneodbierają dziecko z przedszkola bezpośrednio od nauczyciela.

    2. Nauczyciel: bierze pełną odpowiedzialność za dziecko od momentu jego wejścia do sali do momentu odebrania go przez rodziców.

    3. Personel przedszkola: ponosi współodpowiedzialność za bezpieczeństwo dziecka od momentu jego wejścia do sali do momentu odebrania go przez rodziców.

     

     

     

    Sposób prezentacji procedur

     

     

     

    1. Umieszczenie treści dokumentu na stronie internetowej przedszkola.

    2. Zapoznanie rodziców z obowiązującymi w placówce procedurami na zebraniach organizacyjnych we wrześniu każdego roku szkolnego.

    3. Udostępnienie dokumentu na tablicy ogłoszeń w przedszkolu.

    4. Zapoznanie wszystkich pracowników przedszkola z treścią procedur.

     

     

     

    Tryb dokonywania zmian w procedurze

     

     

     

    1. Wszelkich zmian w opracowanej procedurze może dokonać z własnej inicjatywy lub na wniosek rady pedagogicznej dyrektor placówki. Wnioskodawcą zmian może być również rada rodziców.

    2. Proponowane zmiany nie mogą być sprzeczne z prawem.

    3. Zasady wchodzą w życie z dniem ………

    4. Wprowadza się zmiany w treści zasad z dniem ………

     

     

     

    Opis procedury

     

     

     

    1. Przyprowadzanie dzieci

     

     

     

    1. Za bezpieczeństwo dzieci w drodze do i z przedszkola odpowiadają rodzice.

    2. Rodzice osobiście powierzają dziecko nauczycielowi, co oznacza, że są zobowiązani wprowadzić je do sali.

    3. Nauczyciel bierze pełną odpowiedzialność za dziecko od momentu jego wejścia do sali.

    4. Rodzice, którzy zdecydują, że ich dziecko będzie samodzielnie wchodziło do sali, biorą na siebie pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo swojego dziecka w czasie przechodzenia z szatni do sali.

    5. Nauczyciel przedszkola nie ponosi odpowiedzialności za życie, zdrowie i bezpieczeństwo dziecka pozostawionego przez rodziców na terenie przedszkola, lecz przed wejściem do budynku, w szatni lub przed zamkniętymi drzwiami sali zajęć.

    6. Rodzice mają obowiązek przyprowadzać do przedszkola dziecko zdrowe. Wszelkie dolegliwości dziecka są zobowiązani zgłaszać nauczycielowi i udzielać wyczerpujących informacji na ten temat.

    7. Nauczyciel ma prawo odmówić przyjęcia dziecka, jeśli jego stan sugeruje, że nie jest ono zdrowe.

    8. Nauczyciel ma prawo dokonać pomiaru temperatury dziecka, jeśli z jego obserwacji wynika, że może ono być chore. Jeśli temperatura dziecka wskazuje na stan podgorączkowy lub chorobowy, nauczyciel odmawia przyjęcia dziecka do grupy.

    9. Dziecko należy przyprowadzić do przedszkola do godziny 8.00 lub w dowolnym czasie, po uprzednim poinformowaniu przedszkola o późniejszym przybyciu dziecka.

     

     

     

    1. Odbieranie dzieci

     

     

     

    1. Odbiór dzieci z przedszkola jest możliwy wyłącznie przez rodziców bądź inne osoby dorosłe przez nich upoważnione.

    2. Wydanie dziecka innym osobom niż rodzice może nastąpić tylko w przypadku pisemnego upoważnienia do odbioru dziecka, podpisanego przez rodziców (załącznik do Umowy zawartej z rodzicami o świadczenie usług).

    3. W oddziałach porannego zbierania się i popołudniowego rozchodzenia się dzieci muszą znajdować się listy zbiorcze osób upoważnionych do odbioru dzieci z każdej grupy wiekowej.

    4. Nauczyciel w razie najmniejszych wątpliwości ma obowiązek sprawdzić zgodność danych osoby odbierającej dziecko z przedszkola z dokumentem tożsamości.

    5. Jeśli okaże się, że dane nie są zgodne, nauczyciel powiadamia rodziców i dyrektora placówki oraz nie wydaje dziecka do wyjaśnienia sprawy.

    6. Gdy dziecko jest odbierane z ogrodu przedszkolnego, wymaga się od rodziców, aby podeszli razem z nim do nauczyciela i zgłosili odebranie.

    7. Dopuszcza się możliwość wydania dziecka innej osobie niż wymienione w karcie zgłoszenia, jednak wyłącznie po uprzednim przekazaniu takiej informacji przez rodziców bezpośrednio nauczycielowi w formie ustnej lub pisemnej.

    8. Przedszkole nie wydaje dziecka na prośbę rodzica zgłaszaną telefonicznie.

    9. Przedszkole nie wydaje dziecka osobom niepełnoletnim, poza upoważnionym przez rodziców rodzeństwem, zgodnie z art. 43 Ustawy Prawo o ruchu drogowym – zezwala on dzieciom do lat siedmiu korzystać z drogi pod opieką osoby, która ma co najmniej dziesięć lat.

     

    1. Odbieranie dzieci przez osoby niepełnoletnie może odbywać się w szczególnie uzasadnionych przypadkach na wyraźne, pisemne oświadczenie woli rodziców.

    2. Rodzice ponoszą pełną odpowiedzialność prawną za osobę niepełnoletnią odbierającą dziecko, jak i za odebrane przez nią dziecko.

    3. Rodzice ponoszą odpowiedzialność prawną za bezpieczeństwo dziecka odbieranego z przedszkola przez upoważnioną przez nich osobę.

    4. Życzenie jednego z rodziców dotyczące nieodbierania dziecka przez drugiego z rodziców musi być poświadczone orzeczeniem sądowym.

    5. Obowiązkiem nauczycieli lub osoby pełniącej dyżur w szatni jest upewnienie się, czy dziecko jest odbierane przez osobę wskazaną w upoważnieniu.

    6. Osoby wymienione w upoważnieniu są zobowiązane do osobistego odebrania dziecka od nauczyciela opiekującego się daną grupą lub nauczyciela sprawującego w zastępstwie opiekę nad dziećmi.

    7. W przypadku odbierania dziecka z ogrodu przedszkolnego osoby odbierające dziecko są zobowiązane do osobistego poinformowania nauczyciela o zamiarze odebrania dziecka.

    8. Osoba upoważniona w momencie odbioru dziecka powinna mieć przy sobie dowód osobisty i na żądanie nauczycielki lub osoby pełniącej dyżur w szatni okazać go.

    9. Rodzice po odebraniu dziecka są zobowiązani opuścić plac zabaw.

    10. W przypadku pozostania rodzica na placu przedszkolnym po odebraniu dziecka (np. rozmowa rodzica z nauczycielem) nauczyciel nie odpowiada już za bezpieczeństwo dziecka.

    11. Rodzice są zobowiązani przekazać aktualne numery telefonów.

    12. Za właściwe przestrzeganie zasad przyprowadzania i odbierania dzieci są odpowiedzialni rodzice i nauczyciel.

    13. Nauczyciele sprawują opiekę nad dzieckiem od chwili przejęcia go od osoby przyprowadzającej aż do momentu przekazania dziecka rodzicom lub upoważnionej osobie.

    14. Na pierwszym zebraniu organizacyjnym rodzice są informowani o zasadach przyprowadzania i odbierania dzieci.

     

     

     

    1. Postępowanie w sytuacji nieodebrania dziecka z przedszkola lub zgłoszenia się po dziecko osoby niemogącej sprawować opieki

     

     

     

    1. Dzieci powinny być odbierane z przedszkola najpóźniej do godziny 16.30.

    2. W przypadku braku możliwości odebrania dziecka z przedszkola (w godzinach pracy przedszkola – sytuacje losowe) rodzice są zobowiązani do telefonicznego poinformowania o zaistniałej sytuacji i uzgodnienia innego sposobu odebrania dziecka.

    3. Gdy dziecko nie zostanie odebrane po upływie czasu pracy przedszkola, nauczyciel jest zobowiązany telefonicznie powiadomić rodziców lub osoby upoważnione do odbioru o zaistniałej sytuacji.

    4. Jeśli pod wskazanymi przez rodziców numerami telefonów (praca, dom, tel. komórkowy) nie można uzyskać informacji o miejscu pobytu rodziców lub osób upoważnionych do odbioru dziecka, nauczyciel oczekuje z dzieckiem w placówce przez pół godziny. Po upływie tego czasu nauczyciel powiadamia dyrektora, który podejmuje decyzję o:

     

     

     

    1. powiadomieniu policji w celu podjęcia dalszych działań przewidzianych prawem, łącznie z umieszczeniem dziecka w pogotowiu opiekuńczym,

    2. odprowadzeniu dziecka do domu, jeśli rodzice lub inne osoby upoważnione do odbioru dziecka są w domu i z obserwacji wynika, że mogą sprawować opiekę nad dzieckiem (np. nie są pod wpływem alkoholu, środków odurzających itp.).

     

     

     

    1. Z przebiegu zaistniałej sytuacji należy sporządzić protokół zdarzenia, podpisany przez świadków, który zostaje przekazany do wiadomości dyrektora i rady pedagogicznej. Całe zdarzenie powinno się odbywać pod nadzorem policji. Dalsze czynności związane z umieszczeniem dziecka w pogotowiu opiekuńczym podejmuje policja.

     

     

     

    1. Postępowanie w przypadku, gdy wychowawca podejrzewa, że dziecko z przedszkola odbiera rodzic będący pod wpływem alkoholu lub narkotyków

     

     

     

    1. Nauczyciel stanowczo odmawia wydania dziecka z przedszkola, gdy stan osoby zamierzającej odebrać dziecko wskazuje na spożycie alkoholu lub gdy osoba ta zachowuje się agresywnie i nie jest w stanie zapewnić dziecku bezpieczeństwa. Nauczyciel wzywa wówczas drugiego rodzica lub inną upoważnioną do odbioru dziecka osobę.

    2. Nauczyciel powiadamia dyrektora, który wydaje jej dyspozycje mające na celu odizolowanie dziecka od rodzica znajdującego się pod wpływem alkoholu.

    3. Jeśli rodzice odmówią odebrania dziecka z przedszkola lub gdy nieobecność rodziców się przedłuża (tj. po godzinach otwarcia przedszkola), dyrektor placówki może po konsultacji z najbliższą jednostką policji podjąć decyzję o dalszych krokach.

    4. Po rozeznaniu przez policję sytuacji domowej dziecka (sprawdzeniu, czy rodzice przebywają w domu) dyrektor może:

     

     

     

    1. podjąć decyzję, że wychowawca ma odprowadzić dziecko do domu (jeżeli są rodzice, to dziecko pozostaje pod opieką rodziców),

    2. gdy nie ma rodziców w domu, wspólnie z policją podjąć decyzję o dalszym postępowaniu w danej sytuacji (np. zabraniu dziecka do pogotowia opiekuńczego, czyli do tzw. placówki interwencyjnej).

     

     

     

    1. Nauczyciel sporządza notatkę służbową z zaistniałego zdarzenia po zakończeniu działań.

    2. Jeżeli powtarzają się przypadki, w których rodzic odbierający dziecko z przedszkola znajduje się pod wpływem alkoholu lub narkotyków, to wychowawca może rozpoznać sytuację domową i rodzinną dziecka i jeśli zachodzi taka konieczność, powiadomić o tym policję (specjalistę ds. nieletnich) w celu dalszego zbadania sytuacji domowej i rodzinnej dziecka, a następnie zawiadomić sąd rodzinny.

    3. Po zdarzeniu dyrektor przedszkola przeprowadza rozmowę z rodzicami w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji i zobowiązuje ich do przestrzegania zasad określonych w niniejszych procedurach.

    4. W przypadku gdy sytuacja zgłaszania się po dziecko rodzica w stanie nietrzeźwości powtórzy się, dyrektor powiadamia pisemnie policję, terenowy ośrodek pomocy społecznej i wydział rodzinny sądu rejonowego.

     

     

     

    1. Postępowanie w przypadku odbierania dziecka z przedszkola przez rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji

     

     

     

    1. Nauczyciel wydaje dziecko każdemu z rodziców, jeśli zachowali prawa rodzicielskie, o ile postanowienie sądu nie stanowi inaczej.

    2. Jeśli do przedszkola zostanie dostarczone postanowienie sądu o sposobie sprawowania przez rodziców opieki nad dzieckiem, nauczyciel postępuje zgodnie z tym postanowieniem.

    3. O każdej próbie odebrania dziecka przez rodzica nieuprawnionego do odbioru nauczyciel powiadamia dyrektora przedszkola i rodzica sprawującego opiekę nad dzieckiem.

    4. O sytuacji kryzysowej, np. kłótni rodziców, wyrywaniu sobie dziecka itp., nauczyciel lub dyrektor powiadamia policję.

     

    Procedura postępowania nauczycieli i personelu przedszkola, gdy na terenie przedszkola zdarzył się nieszczęśliwy wypadek z udziałem dziecka

     

     

    Podstawa prawna:

     

     

     

    • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r. Nr 6 poz. 69 ze zm.).

     

     

     

    Cel procedury

     

    Zapobieganie wypadkom z udziałem dzieci w przedszkolu i określenie obowiązków i zadań personelu przedszkola w sytuacji wystąpienia nieszczęśliwego wypadku.

     

     

     

    Zakres procedury

     

    Procedura dotyczy sprawowania nadzoru nad dziećmi i ochrony ich życia i zdrowia w sytuacji wystąpienia wypadku na terenie przedszkola.

     

     

     

    Uczestnicy postępowaniazakres odpowiedzialności

     

     

     

    1. Rodzice(opiekunowie prawni): podejmują wszelkie decyzje związane z leczeniem dziecka.

    2. Nauczyciele: zapobiegają wypadkom poprzez ustalanie norm bezpiecznego zachowania się dzieci podczas ich pobytu w przedszkolu, zapewniają poszkodowanemu dziecku opiekę, w razie konieczności sprowadzają fachową pomoc medyczną, w miarę możliwości udzielają poszkodowanemu pierwszej pomocy, informują o wypadku dyrektora przedszkola i rodziców poszkodowanego dziecka.

    3. Dyrektor: powinien zapewnić natychmiastową pomoc lekarską i opiekę dziecku, które uległo wypadkowi, powiadomić odpowiednie organy o wypadku, jaki zdarzył się na terenie przedszkola lub podczas zajęć organizowanych poza jego terenem, i powołać zespół powypadkowy.

     

     

     

    Sposób prezentacji procedur

     

     

     

    1. Umieszczenie treści dokumentu na stronie internetowej przedszkola.

    2. Zapoznanie rodziców z obowiązującymi w placówce procedurami na zebraniach organizacyjnych we wrześniu każdego roku szkolnego.

    3. Udostępnienie dokumentu na tablicy ogłoszeń w przedszkolu.

    4. Zapoznanie wszystkich pracowników przedszkola z treścią procedur.

     

     

     

    Tryb dokonywania zmian w procedurze

     

     

     

    1. Wszelkich zmian w opracowanej procedurze może dokonać z własnej inicjatywy lub na wniosek rady pedagogicznej dyrektor placówki. Wnioskodawcą zmian może być również rada rodziców.

    2. Proponowane zmiany nie mogą być sprzeczne z prawem.

    3. Zasady wchodzą w życie z dniem 01.09.2015

    4. Wprowadza się zmiany w treści zasad z dniem ………

     

     

     

    Opis procedury

     

     

     

    1. Zapobieganie wypadkom

     

     

     

    Dzieci w wieku przedszkolnym bardzo często ulegają nieszczęśliwym wypadkom, do których dochodzi w różnych miejscach pobytu dzieci, także w przedszkolu. Zadaniem dorosłych jest więc wyrobienie u dzieci określonych umiejętności i sprawności. Wiek przedszkolny to najbardziej właściwy okres do zdobywania umiejętności i przyzwyczajeń, kształtowania nawyków i postaw.

     

     

     

    1. Sposoby przeciwdziałania wypadkom dzieci w przedszkolu

     

     

     

    1. Nauczyciel jest zobowiązany do ustalania norm bezpiecznego zachowania się dzieci podczas ich pobytu w przedszkolu, omawiania zasad bezpieczeństwa i aktualizowania przepisów poprzez:

     

     

     

    1. przestrzeganie dzieci przed zagrożeniami dzięki organizowaniu zabaw edukacyjnych i wyświetlaniu filmów edukacyjnych,

    2. uczenie dzieci przewidywania zagrożeń,

    3. ocenianie zachowań zagrażających zdrowiu w różnych sytuacjach, także codziennych,

    4. uczenie zasad postępowania warunkujących bezpieczeństwo w formie konkursów czy quizów,

    5. przedstawianie skutków niebezpiecznych zachowań dzięki zabawie, opowiadaniu bajek czy wyświetlaniu filmów.

     

     

     

    1. Nauczyciel jest zobowiązany do zapoznawania dzieci z zasadami bezpieczeństwa poprzez rozmowy z zaproszonymi do przedszkola gośćmi: policjantami, lekarzami, strażakami.

    2. Nauczyciel ma obowiązek przekazywania dzieciom wiedzy o zdrowym stylu życia.

    3. Nauczyciel ponadto ma obowiązek:

     

     

     

    1. otoczyć wszystkie dzieci ciągłą opieką i zapewnić im nadzór,

    2. przewidywać sytuacje niebezpieczne i unikać ich,

    3. tworzyć właściwe warunki do bezpiecznego rozwoju dziecka,

    4. opracować i wdrażać programy profilaktyczne,

    5. opracować regulaminy pomieszczeń przedszkolnych i ogródka przedszkolnego,

    6. unikać sytuacji i miejsc niebezpiecznych.

     

     

     

    1. Dyrektor przedszkola czuwa nad przestrzeganiem przepisów BHP przez wszystkich pracowników, a w szczególności:

     

     

     

    1. pilnuje przestrzegania procedur bezpieczeństwa obowiązujących w przedszkolu,

    2. umieszcza w widocznym miejscu plan ewakuacji,

    3. dba o zaopatrzenie placówki w odpowiednią liczbę apteczek i sprzętu gaśniczego,

    4. zapewnia właściwe oświetlenie i jest odpowiedzialny za właściwą nawierzchnię dróg, dba o zabezpieczanie gniazdek elektrycznych, przewodów elektrycznych i nagrzewających się elementów systemu grzewczego,

    5. dba o okresowe kontrole obiektów należących do przedszkola.

      Procedura postępowania w przypadku, gdy do przedszkola uczęszcza dziecko przewlekle chore

       

       

      Podstawa prawna:

       

    6. Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta nauczyciela (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1379),

    7. Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 947 ze zm.),

    8. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r. Nr 6 poz. 69 ze zm.),

    9. Statut przedszkola,

    10. Stanowisko Ministra Zdrowia w sprawie możliwości podawania leków dzieciom przez nauczycieli w szkole i przedszkolu z dnia 4 maja 2010 r.

     

     

     

    Cel procedury

     

     

     

    Zasady postępowania mają zapewnićochronę zdrowia dziecka, także przewlekle chorego, podczas jego pobytu w przedszkolu.

     

     

     

    Zakres procedury

     

     

     

    Dokument reguluje zasady bezpiecznego i higienicznego pobytu dziecka w przedszkolu, określa sposoby monitorowania oraz uprawnienia i obowiązki nauczycieli i rodziców (opiekunów prawnych) w stosunku do chorych dzieci.

     

     

     

    Uczestnicy postępowania – zakres odpowiedzialności

     

     

     

    1. Rodzice (opiekunowie prawni):

     

     

     

    • przyprowadzają do przedszkola dzieci zdrowe, bez objawów chorobowych i urazów,

    • w przypadku pogorszenia się stanu zdrowia dzieci odbierają je z przedszkola w ustalonym przez procedurę trybie,

    • upoważniają pisemnie inne osoby do odbierania dziecka z przedszkola,

    • podają prawidłowy i aktualny numer telefonu.

     

     

     

    1. Nauczyciele:

     

     

     

    • odpowiadają za zdrowie i bezpieczeństwo podopiecznych,

    • stosują się do obowiązujących procedur,

    • informują rodziców o stanie zdrowia i samopoczuciu dziecka,

    • powiadamiają telefonicznie rodziców o złym samopoczuciu dziecka,

    • dokumentują powiadomienie rodzica w Ewidencji wcześniejszych odbiorów dziecka z przedszkola,

    • prowadzą działania prozdrowotne.

     

     

     

    1. Dyrektor:

     

     

     

    • monitoruje wykonywanie zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa dzieciom, w tym ochronę zdrowia dzieci,

    • podejmuje starania w celu zorganizowania w przedszkolu profilaktycznej opieki zdrowotnej dla dzieci.

     

     

     

    Sposób prezentacji procedur

     

     

     

    1. Umieszczenie treści dokumentu na stronie internetowej przedszkola.

    2. Zapoznanie rodziców z obowiązującymi w placówce procedurami na zebraniach organizacyjnych we wrześniu każdego roku szkolnego.

    3. Udostępnienie dokumentu na tablicy ogłoszeń w przedszkolu.

    4. Zapoznanie wszystkich pracowników przedszkola z treścią procedur.

     

     

     

    Tryb dokonywania zmian w procedurze

     

     

     

    1. Wszelkich zmian w opracowanych procedurach może dokonać z własnej inicjatywy lub na wniosek rady pedagogicznej dyrektor placówki. Wnioskodawcą zmian może być również rada rodziców.

    2. Proponowane zmiany nie mogą być sprzeczne z prawem.

    3. Zasady wchodzą w życie z dniem ………

    4. Wprowadza się zmiany w treści zasad z dniem ………

     

     

     

    Opis procedury

     

     

     

    1. Leki w przedszkolu mogą być podawane w szczególnych przypadkach, po to, aby umożliwić dziecku przewlekle choremu korzystanie z edukacji przedszkolnej.

    2. Zgodę na podawanie leków dziecku może wyrazić nauczyciel, który odbył szkolenie z zakresu postępowania z dzieckiem przewlekle chorym w przedszkolu.

    3. Jeśli nauczyciel wyrazi zgodę na podawanie dziecku leków w przedszkolu, należy:

     

     

     

    1. zobowiązać rodziców do przedłożenia pisemnego zaświadczenia lekarskiego o chorobie dziecka i konieczności podawania mu leków na terenie placówki oraz nazwie leku, sposobie i okresie jego podawania,

    2. wymagać od rodziców pisemnego upoważnienia do kontroli poziomu cukru we krwi u dziecka chorego na cukrzycę lub podawania leków wziewnych dziecku choremu na astmę,

    3. powiadomić dyrektora o sytuacji i przedkładać dokumentację medyczną dziecka oraz upoważnienie rodziców,

    4. na podstawie zaświadczenia lekarskiego i upoważnienia rodziców dyrektor wyznacza spośród pracowników, za ich zgodą, dwie osoby do podawania leku dziecku, z których jedna podaje lek i odnotowuje ten fakt w rejestrze podawanych leków poprzez zapisanie imienia i nazwiska dziecka, nazwy podanego leku, daty i godziny podania oraz dawki, a druga nadzoruje ww. czynności; obydwie wyznaczone osoby są zobowiązane potwierdzić podanie dziecku leku i nadzorowanie tej czynności, składając czytelne podpisy pod sporządzonym rejestrem.

     

    1.  

     

     

     

    1. Postępowanie w razie wypadku

     

     

     

    1. W razie wypadku powodującego ciężkie uszkodzenia ciała, wypadku zbiorowego bądź śmiertelnego dyrektor lub inny pracownik przedszkola, który uzyskał wiadomość o wypadku, podejmuje następujące działania:

     

     

     

    1. dokonuje ogólnej oceny sytuacji, tj. sprawdza, ilu jest poszkodowanych, jaki jest ich stan i czy występuje dodatkowe niebezpieczeństwo, takie jak np. wybuch gazu lub pożar,

    2. niezwłocznie zapewnia poszkodowanemu opiekę,

    3. sprowadza fachową pomoc medyczną,

    4. w miarę możliwości udziela poszkodowanemu pierwszej pomocy,

    5. informuje o wypadku dyrektora przedszkola, pracownika służby BHP,

    6. wyprowadza dzieci z zagrożonej strefy, jeżeli miejsce może stwarzać zagrożenie dla ich bezpieczeństwa,

    7. nie dopuszcza do zatarcia śladów zdarzenia, wstępnie zabezpiecza miejsce wypadku tak, aby wykluczyć dostęp osób niepowołanych,

    8. relacjonuje przebieg zdarzenia, jeśli był jego świadkiem,

    9. informuje o swoich obserwacjach, uwagach, pierwszych relacjach i reakcjach dzieci i poszkodowanego, jeśli takie się pojawiły,

    10. sporządza notatkę służbową, w której opisuje przebieg zdarzenia.

     

     

     

    1. O każdym wypadku zawiadamia się niezwłocznie:

     

     

     

    1. rodziców (opiekunów) poszkodowanego,

    2. pracownika służby BHP,

    3. organ prowadzący przedszkole,

    4. radę rodziców,

    5. społecznego inspektora pracy.

     

     

     

    1. O wypadku śmiertelnym, ciężkim i zbiorowym zawiadamia się niezwłocznie:

     

     

     

    1. prokuratora,

    2. kuratora oświaty.

     

     

     

    1. O wypadku, do którego doszło w wyniku zatrucia, zawiadamia się niezwłocznie Państwowego Inspektora Sanitarnego.

    2. O wypadkach zawiadamia dyrektor lub upoważniony przez niego pracownik przedszkola.

     

     

     

    1. Postępowanie powypadkowe

     

     

     

    1. Niezwłocznie po otrzymaniu wiadomości o wypadku dyrektor przedszkola jest zobowiązany powołać zespół powypadkowy, którego zadaniem jest przeprowadzenie postępowania powypadkowego i sporządzenie dokumentacji wypadku.Przed rozpoczęciem pracy zespołu powypadkowego dyrektor lub upoważniony przez niego pracownik zabezpiecza miejsce wypadku w sposób wykluczający dopuszczenie osób niepowołanych.

    2. Zespół powypadkowy wykonuje następujące czynności:

     

     

     

    1. przeprowadza postępowanie powypadkowe,

    2. sporządza dokumentację powypadkową, w tym protokół powypadkowy (wzór w Załączniku nr 1 do Rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach).

     

     

     

    1. W skład zespołu wchodzi:

     

     

     

    1. pracownik służby BHP,

    2. społeczny inspektor pracy,

    3. jeżeli nie jest możliwy udział w pracach zespołu jednej z tych osób, dyrektor powołuje w jej miejsce innego pracownika przeszkolonego w zakresie BHP,

    4. jeżeli w składzie zespołu nie mogą się znaleźć ani pracownik służby BHP, ani społeczny inspektor pracy, do zespołu wchodzą dyrektor i pracownik przeszkolony w zakresie BHP,

    5. w pracach zespołu może uczestniczyć przedstawiciel organu prowadzącego, kuratora oświaty lub rady rodziców.

     

     

     

    1. Przewodniczącym zespołu jest:

     

     

     

    1. pracownik służby BHP,

    2. jeżeli w zespole nie ma ani pracownika służby BHP, ani społecznego inspektora pracy, przewodniczącego zespołu spośród pracowników wyznacza dyrektor.

     

     

     

    1. W sprawach spornych rozstrzygające jest stanowisko przewodniczącego zespołu. Członek zespołu niezgadzający się ze stanowiskiem przewodniczącego może przedstawić zdanie odrębne, które odnotowuje się w protokole powypadkowym.

    2. Przewodniczący zespołu poucza poszkodowanego lub reprezentujące go osoby o przysługujących im prawach w toku postępowania powypadkowego.

     

     

     

    1. Zadania zespołu powypadkowego

     

     

     

    1. Zbadać przyczyny i okoliczności, które mogły mieć wpływ na zaistnienie wypadku.

    2. Wysłuchać wyjaśnień poszkodowanego i wszystkich świadków wypadku.

    3. Zasięgnąć opinii lekarza lub innych osób, jeśli zachodzi taka potrzeba (np. odpowiednich specjalistów, gdy doszło do ulotnienia się gazu, zalania z pękniętej rury, zatrucia pokarmowego).

    4. Sporządzić protokół powypadkowy.

     

     

     

    1. Zadania przewodniczącego zespołu powypadkowego

     

     

     

    1. Kierować pracą komisji powypadkowej.

    2. Zajmować decydujące stanowisko w kwestiach spornych wynikłych podczas prac zespołu.

    3. Powiadomić osoby reprezentujące poszkodowane dziecko o przysługujących im prawach w toku postępowania powypadkowego.

    4. Dopilnować poprawności sporządzanej dokumentacji powypadkowej.

    5. Umożliwić członkom zespołu przedstawienie zdań odrębnych i zamieszczenie ich w protokole powypadkowym.

    6. Dopilnować właściwego i terminowego sporządzenia protokołu powypadkowego (nie później niż w ciągu 14 dni od daty uzyskania zawiadomienia o wypadku).

    7. Dopilnować, aby protokół powypadkowy został podpisany przez wszystkich do tego zobowiązanych, w tym dyrektora przedszkola.

    8. Dopilnować, aby z protokołem zostali zapoznani rodzice poszkodowanego dziecka.

    9. Dopilnować, aby protokół powypadkowy został przekazany upoważnionym do tego organom.

     

     

     

    1. Protokół powypadkowy

     

     

     

    1. Z treścią protokołu powypadkowego i innymi materiałami postępowania powypadkowego zaznajamia się rodziców poszkodowanego małoletniego.

    2. Jeden egzemplarz protokołu powypadkowego pozostaje w przedszkolu. Protokół powypadkowy doręcza się:

     

     

     

    1. osobom uprawnionym do zaznajomienia się z materiałami postępowania powypadkowego,

    2. organowi prowadzącemu na jego wniosek,

    3. kuratorowi oświaty na jego wniosek.

     

     

     

    1. Protokół powypadkowy podpisują członkowie zespołu i dyrektor.

    2. Zastrzeżenia do ustaleń protokołu:

     

     

     

    1. mogą złożyć osoby uprawnione do zaznajomienia się z materiałami postępowania powypadkowego,

    2. składa się w ciągu siedmiu dni od daty doręczenia protokołu,

    3. składa się ustnie do protokołu powypadkowego lub na piśmie przewodniczącemu zespołu,

    4. rozpatruje organ prowadzący,

    5. mogą dotyczyć w szczególności: niewykorzystania wszystkich środków dowodowych niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego, sprzeczności istotnych ustaleń protokołu z zebranym materiałem dowodowym.

     

     

     

    1. Po rozpatrzeniu zastrzeżeń do protokołu organ prowadzący może:

     

     

     

    1. zlecić dotychczasowemu zespołowi wyjaśnienie ustaleń protokołu lub przeprowadzenie określonych czynności dowodowych,

    2. wyznaczyć nowy zespół w celu ponownego przeprowadzenia postępowania powypadkowego.

     

     

     

    1. Obowiązki dyrektora

     

     

     

    1. Zapewnić natychmiastową pomoc lekarską i opiekę dziecku, które uległo wypadkowi.

    2. Powiadomić o wypadku na terenie przedszkola lub podczas zajęć organizowanych poza jego terenem:

     

     

     

    1. pracownika służby BHP,

    2. społecznego inspektora pracy,

    3. rodziców poszkodowanego dziecka: przy wypadkach cięższych – poinformowanie, że zostało wezwane pogotowie, bez konsultacji z rodzicami; przy wypadkach lekkich – ustalenie z rodzicem potrzeby wezwania pogotowia i wcześniejszego przyjścia rodzica do przedszkola,

    4. organ prowadzący,

    5. radę rodziców,

    6. właściwego prokuratora i kuratora, jeśli wypadek był śmiertelny, ciężki lub zbiorowy,

    7. właściwego Państwowego Inspektora Sanitarnego, jeśli jest podejrzenie zatrucia.

     

     

     

    1. Zabezpieczyć miejsce wypadku w sposób wykluczający dopuszczenie osób niepowołanych do czasu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku.

    2. Podjąć decyzję o naruszeniu miejsca wypadku, jeśli wymaga tego konieczność ratowania osób lub możliwość zapobieżenia grożącemu niebezpieczeństwu.

    3. Powołać zespół powypadkowy.

    4. Wyznaczyć przewodniczącego zespołu powypadkowego.

    5. Zbadać okoliczności i przyczyny wypadku.

    6. Sporządzić dokumentację powypadkową.

    7. Podpisać protokół powypadkowy.

    8. Zapoznać z protokołem powypadkowym rodziców poszkodowanego dziecka.

    9. Doręczyć protokół powypadkowy właściwym organom.

    10. Omówić z pracownikami placówki przyczyny zaistniałego wypadku i podjąć działania zapobiegawcze.

    11. Wpisać wypadek do rejestru wypadków.

     

     

     

    Należy pamiętać, że wszelkie decyzje związane z leczeniem dziecka podejmują rodzice. Jeśli nie będą wyrażali zgody na udzielenie pomocy medycznej zaproponowanej przez przybyłego do przedszkola lekarza, jedyne, co może zrobić dyrektor, to zastosować argumentację i perswazję słowną.


     

    Procedura postępowania w przypadku zasłabnięcia wychowanka
    Miejskiego Przedszkola nr 22 w Katowicach

     

     

     

     

     

    1. W sytuacji zasłabnięcia dziecka nauczyciel udziela pierwszej pomocy (zgodnie z obowiązującą w Przedszkolu procedurą postępowania w przypadku konieczności udzielenia pierwszej pomocy).

     

     

     

    1. Po udzieleniu dziecku pierwszej pomocy nauczyciel powiadamia rodziców (opiekunów prawnych) o zaobserwowanych zmianach u dziecka.

     

     

     

    1. Nauczyciel prosi o nadzór nad grupą przedszkolaków nauczyciela prowadzącego zajęcia w najbliższej sali.

     

     

     

    1. Nauczyciel zapewnia choremu dziecku do momentu przybycia rodzica spokój i zainteresowanie, z możliwością odseparowania go od innych dzieci.

     

     

     

    1. Nauczyciel informuje o konieczności jak najszybszego odbioru dziecka z przedszkola i udania się z nim do lekarza.

     

     

     

    1. Nauczyciel nie może ulegać argumentom rodziców dotyczących braku możliwości opuszczenia pracy i odebrania dziecka z przedszkola.


      Procedura postępowania w przypadku konieczności udzielania pierwszej pomocy wychowankowi Miejskiego Przedszkola nr 22  w Katowicach

       

       

    2. Podstawa prawna

     

     

     

    • Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 757 ze zm.),

    • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r. Nr 6 poz. 69 ze zm.).

     

     

     

    1. Cel procedury

     

     

     

    Przeżycie osób poszkodowanych po wypadkach zależy od jak najszybszego udzielenia pomocy medycznej i właściwej organizacji transportu do szpitala. Stosowanie tej pomocy wymagane jest w przypadku, gdy u poszkodowanego występują:

     

     

     

    • zaburzenia w oddychaniu (bezdech),

    • zatrzymanie krążenia,

    • krwotok,

    • wstrząs pourazowy.

     

     

     

    Procedura ma na celu zapewnienie właściwej opieki dziecku poprzez udzielenie pierwszej pomocy przedlekarskiej w stanie nagłego zagrożenia zdrowia lub życia wychowanka przedszkola.

     

     

     

    1. Zakres procedury

     

     

     

    Procedura dotyczy zasad i zakresu podejmowanych czynności w celu ratowania życia dziecka przed wezwaniem i pojawieniem się fachowej pomocy medycznej.

     

     

     

    Pierwsza pomoc przedlekarska to pomoc w stanie nagłego zagrożenia zdrowia lub życia wychowanka przedszkola.

     

     

     

    Pierwsza pomoc przedlekarska polega przede wszystkim na wezwaniu pogotowia ratunkowego i wykonaniu czynności podejmowanych w celu ratowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, w tym również z wykorzystaniem wyrobów medycznych i produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza dopuszczonych do obrotu w Polsce.

     

     

     

    1. Instrukcja udzielania pierwszej pomocy

     

     

     

    Przy udzielaniu pierwszej pomocy ratownik, pomimo zdenerwowania, powinien wykazać się opanowaniem i zdrowym rozsądkiem, gdyż jest to podstawą skuteczności i sprawności jego działania. W miarę możliwości do udzielenia pierwszej pomocy wzywa się pracownika przedszkola przeszkolonego w zakresie udzielania pierwszej pomocy przedlekarskiej.

     

     

     

    Pierwszą czynnością przed przystąpieniem do pomocy poszkodowanemu jest zabezpieczenie miejsca wypadku przed ewentualnymi dalszymi zagrożeniami, np. wyłączenie urządzeń, zasilania z sieci.

     

     

     

    Następną czynnością jest dokonanie oceny stanu poszkodowanego, czy zachował on przytomność i jaki jest stan wydajności jego układów krążenia i oddychania. Prawidłowa ocena tego stanu jest podstawą do dalszych działań związanych z pierwszą pomocą. Takimi działaniami mogą być:

     

     

     

    • podjęcie sztucznego oddychania,

    • zewnętrzny masaż serca,

    • zatamowanie krwotoku,

    • ułożenie poszkodowanego w pozycji bocznej ustalonej,

    • zabezpieczenie poszkodowanego przed pogłębieniem wstrząsu,

    • wezwanie pogotowia ratunkowego.

     

     

     

    Udzielenie pierwszej pomocy należy kontynuować do czasu przybycia fachowego personelu medycznego.

     

     

     

    Podanie jakiegokolwiek doustnego środka farmakologicznego jest dopuszczalne tylko i wyłącznie po konsultacji z rodzicem (opiekunem prawnym) dziecka lub lekarzem.

     

     

     

    W sytuacji udzielania pierwszej pomocy przedlekarskiej przez nauczyciela prowadzącego w tym samym czasie zajęcia dydaktyczno-wychowawczo-opiekuńcze z grupą wychowanków przedszkola jest on zobowiązany do ustalenia opiekuna dla pozostałych dzieci.

     

     

     

    W razie urazów (skaleczenia, otarcia, zasinienia) niewymagających udzielania pierwszej pomocy przedlekarskiej i niepowodujących stanu nagłego zagrożenia zdrowia lub życia wychowanka przedszkola nauczyciel, za zgodą rodzica, może dokonać niezbędnych czynności mających na celu pomoc dziecku.

     

     

     

    O każdym przypadku wystąpienia urazu nauczyciel będący świadkiem zdarzenia lub nauczyciel, pod którego opieką dziecko się znajduje, powiadamia w dniu zdarzenia rodziców dziecka i dyrektora przedszkola.

     

     

     

    Uraz nie stanowi wypadku.

     

    Bezdech

     

     

     

    W przypadku, kiedy pierwszy wystąpi zanik czynności oddychania, krążenie może trwać jeszcze przez krótki czas, ale jest ono wówczas mniej wydajne i dochodzi do jego zatrzymania. Brak czynności oddechowej zwany jest bezdechem. Może on wystąpić przy uszkodzeniach mózgu, górnych czynności oddechowych lub ich niedrożności. W większości przypadków przywrócenia dokonuje się, stosując proste czynności, pod warunkiem natychmiastowego ich podjęcia.

     

     

     

    Bezdech u poszkodowanego rozpoznajemy przez:

     

     

     

    • brak ruchów oddechowych klatki piersiowej oraz

    • niemożność wyczucia na własnym policzku wydychanego przez poszkodowanego powietrza.

     

     

     

    Wówczas przystępujemy do udrożnienia dróg oddechowych i sztucznego oddychania.

     

     

     

    Niedrożność dróg oddechowych w przypadku blokowania ich przez język stosunkowo łatwo usuwa się poprzez odchylenie głowy poszkodowanego do tyłu. Czynność tę wykonujemy:

     

     

     

    • kładąc jedną rękę pod szyję poszkodowanego i jednocześnie układając drugą na jego czole,

    • następnie, zachowując ostrożność, odchylamy jego głowę maksymalnie do tyłu.

     

     

     

    W przypadku, kiedy zachodzi podejrzenie uszkodzenia kręgosłupa, zatkane językiem drogi oddechowe udrażniamy poprzez uniesienie żuchwy lub wyciągnięcie języka. Żuchwę można unieść, wysuwając ją w kierunku pionowym u poszkodowanego leżącego na wznak, poprzez naciskanie do przodu oboma kciukami kątów żuchwy. Wysunięcie żuchwy można uzyskać również przez pociągnięcie za dolne zęby, tak by wysunęły się przed zęby górne. Jeżeli omówione metody nie powodują udrożnienia dróg oddechowych, należy dokonać tego poprzez wyciągnięcie języka. Po rozwarciu szczęki poszkodowanego należy uchwycić język w palce wskazujący i kciuk, a następnie wyciągnąć go na brodę.

     

     

     

    Usuwanie ciał obcych

     

     

     

    Ciało obce z ust i gardła usuwa się poprzez przewrócenie poszkodowanego na bok i otworzenie jego ust.

     

     

     

    Sztuczne oddychanie

     

     

     

    Upewniwszy się, że drogi oddechowe u poszkodowanego są drożne, można przystąpić do przywracania oddechu. Najskuteczniejszą i stosunkowo najprostszą metodą jest sztuczne oddychanie „usta–usta”. Stosowanie tej metody polega na tym, że ratujący wdmuchuje swoje powietrze wydechowe bezpośrednio do ust ratowanego. Po przechyleniu głowy poszkodowanego do tyłu i zatkaniu jego nosa ratujący powinien wykonać głęboki wdech i wdmuchiwać powietrze bezpośrednio do ust poszkodowanego. Unoszenie się ściany klatki piersiowej ratowanego świadczy o skuteczności sztucznego oddechu. Odjęcie ust od ratowanego umożliwia bierny wydech. Ratujący powinien upewnić się, że w czasie wydechu powietrze wydostaje się na zewnątrz, wówczas czynności ratujące życie są skuteczne.

     

     

     

    Czynności wdmuchiwania powietrza do płuc wykonuje się z częstotliwością od 16 do 20 razy na minutę do czasu powrotu samoistnego wydolnego oddechu lub przejęcia poszkodowanego przez personel karetki reanimacyjnej. Wskazane jest stosowanie maski reanimacyjnej, umożliwiającej zatkanie nosa, co ułatwia prowadzenie sztucznego oddychania. Zapewnia ona również brak kontaktu ratownika z ustami poszkodowanego.

     

     

     

    Równie skuteczne jest oddychanie „usta–nos”. Metodę tę stosuje się poprzez zatkanie ust poszkodowanego i wdmuchiwanie powietrza przez nos, co wymaga użycia większej siły niż przy metodzie „usta–usta”. Podczas wydechu usta ratowanego odsłania się.

     

     

     

    Po odzyskaniu przez poszkodowanego własnego oddechu należy ułożyć go w pozycji bocznej ustalonej.

     

     

     

    Zatrzymanie czynności serca

     

     

     

    Zatrzymanie czynności serca równoznaczne jest z zatrzymaniem krążenia krwi w ustroju poszkodowanego.

     

     

     

    Objawy:

     

     

     

    • nagła utrata przytomności i po kilku sekundach bezdech,

    • brak tętna na dużych tętnicach w okolicy szyi i pachwin; należy zauważyć, że brak tętna w tętnicach promieniowych nie musi świadczyć o zatrzymaniu krążenia,

    • źrenice poszkodowanego przestają reagować na światło, a skóra przyjmuje blado-siną barwę.

     

     

     

    Zatrzymanie krążenia krwi wymaga natychmiastowego przystąpienia do masażu zewnętrznego i równocześnie sztucznego oddychania. Upewniwszy się, że krążenie krwi rzeczywiście ustało, niezwłocznie przystępujemy do czynności ratujących życie.

     

     

     

    Masaż serca

     

     

     

    Masaż serca zewnętrzny polega na tym, że ratujący uciska rytmicznie mostek ratowanego w kierunku kręgosłupa, kiedy ten leży na plecach. Na skutek tych działań serce leżące pomiędzy mostkiem a kręgosłupem zostaje uciśnięte, co powoduje mechaniczne wyciśnięcie krwi z komór małego i dużego krążenia. Odjęcie nacisku na klatkę piersiową pozwala na powtórne odkształcenie się ściany klatki piersiowej, co pozwala komorom serca na napełnienie się krwią. Cały cykl powtarza się przy następnym ucisku mostka i jego zwolnieniu.

     

     

     

    Skuteczny masaż jest wykonywany przy prędkości 80 uciśnięć na minutę. Przy wykonywaniu masażu poszkodowany powinien leżeć na plecach. Na mostek należy uciskać silnie, szybko, krótko, a nadgarstki powinny być ułożone jeden na drugim. Uciskać należy w miejscu środkowej linii ciała, tuż poniżej połowy długości mostka.

     

     

     

    Sztuczne oddychanie

     

     

     

    Aby zapewnić skuteczność masażu serca, należy połączyć go ze sztucznym oddychaniem. W przypadku akcji prowadzonej przez jednego ratującego musi on wykonać zarówno sztuczne oddychanie, jak i masaż serca, w następujący sposób:

     

     

     

    • po każdych 2 wdmuchnięciach wykonuje się 30 uciśnięć,

    • liczba sztucznych oddechów powinna wynosić 16–20 na minutę.

     

     

     

    W przypadku, kiedy jest 2 ratowników, ratowanie jest łatwiejsze, gdyż wówczas jeden ratownik wykonuje sztuczne oddychanie, a drugi masaż zewnętrzny serca. Osoba prowadząca sztuczne oddychanie powinna wdmuchiwać powietrze 2 razy na 30 uciśnięć mostka. Wyczuwalne tętno w tętnicach szyjnych lub udowych, a także obwodowych świadczy o powrocie czynność serca. Badanie tętna na tętnicach szyjnych powinno być prowadzone dokładnie i w miarę krótko, tak by nie zakłócało swobodnego przepływu krwi do mózgu.

     

     

     

    W przypadku, kiedy u poszkodowanego powrócą podstawowe funkcje życiowe, układamy go w pozycji bocznej ustalonej.

     

     

     

    Krwotok

     

     

     

    W przypadku wystąpienia krwotoku u poszkodowanego, tj. utraty dużej ilości krwi (tzn. około 1,5–2 litrów), wystąpią następujące objawy:

     

     

     

    • bladość powłok ciała,

    • przyspieszenie tętna,

    • spadek ciśnienia krwi,

    • ogólne osłabienie,

    • szum w uszach,

    • zimny pot,

    • „mroczki” przed oczyma,

    • niepokój,

    • utrata przytomności poprzedzająca zgon.

     

     

     

    Tamowanie krwotoku

     

     

     

    Zatamowanie krwotoku na miejscu wypadku jest czynnością ratującą życie. Zatamować krwotok można poprzez:

     

     

     

    • uniesienie kończyny,

    • ucisk ręczny w miejscu wypływu krwi,

    • założenie opatrunku uciskowego.

     

     

     

    Uniesienie kończyny stosowane jest przy mniejszych krwotokach. Przy większych krwotokach stosujemy ucisk ręczny, jednak dobrze jest uciskać ranę, przykrywając ją gazą opatrunkową. Na krwawiącą ranę stosujemy opatrunek uciskowy. Opatrunek taki składa się z czystego opatrunku osłaniającego, który uciska się wałkiem ze zwiniętego bandaża, ligniny, waty itp. mocowanego opaską dociskającą. Zdarza się jednak, że mimo opatrunku rana krwawi nadal. W takim przypadku nie należy zdejmować opatrunku, lecz dołożyć waty, ligniny itp. i ucisnąć go silniej drugą opaską.

     

     

     

    Wstrząs pourazowy

     

     

     

    Objawy wstrząsu:

     

     

     

    • szybko słabnące, nawet niewyczuwalne tętno,

    • bladość i ochłodzenie skóry,

    • zimny pot na powierzchni ciała,

    • płytki, przyspieszony oddech,

    • niepokój poszkodowanego,

    • apatia i senność.

     

     

     

    Łagodzenie objawów wstrząsu

     

     

     

    Przy początkowych objawach wstrząsu poszkodowany raczej jest przytomny, ale objawy te mogą pogłębić się na skutek strachu, bólu czy zimna. Należy zatem starać się wyeliminować czynniki powodujące ten wstrząs, a w szczególności:

     

     

     

    • zapewnić poszkodowanemu spokój,

    • osłonić przed zimnem,

    • zapewnić poszkodowanemu prawidłowy oddech,

    • opanować krwotok,

    • założyć opatrunek lub unieruchomić złamanie,

    • ułożyć poszkodowanego na wznak z kończynami dolnymi uniesionymi ku górze,

    • uspokoić psychicznie,

    • ewentualnie podać do picia ciepłe płyny – jeśli poszkodowany jest przytomny,

    • szybko wezwać wykwalifikowaną pomoc medyczną.

     

    Omdlenie

     

     

     

    Udzielając pierwszej pomocy zemdlonemu, należy:

     

     

     

    • ułożyć chorego wygodnie z nogami uniesionymi do góry lub posadzić, pochylając go mocno do przodu, tak by głowa znajdowała się między kolanami,

    • rozpiąć choremu ubranie,

    • zapewnić dostęp świeżego powietrza.

     

     

     

    Nieprzytomnemu nigdy nie wolno podawać żadnych środków doustnie. Jeśli chory sinieje, należy podnieść mu do góry dolną szczękę celem udrożnienia dróg oddechowych. Jeśli po kilku minutach chory nie odzyskuje przytomności – wezwać pogotowie ratunkowe.

     

     

     

    1. Postanowienia końcowe

     

     

     

    W przypadku podejrzenia choroby dziecka niewymagającej udzielenia pierwszej pomocy przedlekarskiej (gorączka, kaszel, katar, wysypka itp.) nauczyciel niezwłocznie powiadamia rodziców dziecka i informuje ich o konieczności wcześniejszego odebrania dziecka z przedszkola.



    Procedura ewakuacji dzieci, nauczycieli i mienia z budynku
    Miejskiego Przedszkola nr 22 w Katowicach
    w sytuacji zagrożenia pożarem

     

    Spis treści

     

     

     

     

     



     

     

     

    1. Cel procedury

     

     

     

    Zapewnienie dzieciom i nauczycielom Miejskiego Przedszkola nr 22 w Katowicach szybkiego i bezpiecznego opuszczenia strefy zagrożonej lub objętej pożarem.

     

     

     

    1. Podstawa prawna

     

     

     

    • Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 2156 ze zm.),

     

    • Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 191 ze zm.),

    • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r. Nr 6 poz. 69 ze zm.),

    • Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2009 r. Nr 109 poz. 719),

    • Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2117),

    • Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124 poz. 1030),

    • Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422).

     

    1. Podstawowe zasady ewakuacji osób i mienia

     

     

     

        1. Podstawowym obowiązkiem wszystkich osób przebywających w budynku przedszkola w przypadku powstania zagrożenia jest współpraca i bezwzględne podporządkowanie się poleceniom kierującego akcją ratowniczą, który do czasu przybycia jednostek Państwowej Straży Pożarnej musi zorganizować ewakuację ludzi i mienia. Osoby niebiorące udziału w akcji ratowniczej powinny ewakuować się najkrótszą oznakowaną drogą ewakuacyjną poza strefę objętą pożarem lub na zewnątrz budynku.

        2. Należy ściśle stosować się do przekazywanych zaleceń.

        3. Osoby wytypowane do działań zabezpieczających ewakuację winny przystąpić do wykonywania przypisanych im zadań.

        4. Należy pozamykać okna.

        5. W budynku przedszkola do celów ewakuacji dzieci i nauczycieli służą korytarze – poziome drogi ewakuacji i klatki schodowe – pionowe drogi ewakuacyjne, z których istnieje możliwość bezpośredniego i bezpiecznego wyjścia na zewnątrz budynku przedszkola. Drogi i wyjścia ewakuacyjne oznakowane są pożarniczymi tablicami informacyjnymi zgodnie z PN-92/N-01256/02 Znaki Bezpieczeństwa – Ewakuacja.

        6. W pierwszej kolejności ratuje się zagrożone życie ludzkie – ewakuację rozpoczyna się od tych pomieszczeń (lub stref), w których powstał pożar lub które znajdują się na drodze rozprzestrzeniania się ognia, oraz z tych pomieszczeń (lub stref), z których wyjście lub dotarcie do bezpiecznych dróg ewakuacji może być odcięte przez pożar, zadymienie lub inne zagrożenie. Należy wyłączyć dopływ prądu do pomieszczeń i stref objętych pożarem. Należy usuwać z zasięgu ognia wszelkie materiały palne, cenne urządzenia, gotówkę, sprzęt elektroniczny będący na wyposażeniu przedszkola itp.

        7. Wszystkie osoby opuszczające budynek przedszkola powinny zabrać rzeczy osobiste i przystąpić do ewakuacji, postępując zgodnie z zaleceniami i udać się na wyznaczone miejsce ewakuacji, tj. ogród przedszkolny

        8. Nie należy zamykać pomieszczeń.

        9. Wychowawcy informują konserwatora/dozorcę o opuszczeniu sal przez dzieci.

        10. Wychowawcy na miejscu ewakuacji sprawdzają obecność i przekazują informację dyrektorowi przedszkola. W razie stwierdzenia nieobecności dziecka natychmiast zgłaszają ten fakt strażakom.

        11. Po sprawdzeniu listy podopiecznych nauczyciel zobowiązany jest sprawdzić ich stan zdrowia, zwracając szczególną uwagę na zawroty głowy, wymioty, kaszel, ból głowy, chwilowe omdlenia, złamania, potłuczenia itp. Wszystkich poszkodowanych należy traktować jako ofiary zdarzenia i udzielić im pomocy szpitalnej.

        12. Na miejscu ewakuacji nauczyciel i dzieci przebywają do czasu otrzymania stosownej informacji co do powrotu i kontynuacji zajęć lub ich zakończenia.

     

     

     

    1. Obowiązek zawiadomienia o pożarze obiektu

     

     

     

    W przypadku powstania pożaru wszystkie znajdujące się w budynku osoby zobowiązane są podjąć działania w celu jego likwidacji. Po pierwsze, należy zaalarmować niezwłocznie, przy użyciu wszystkich dostępnych środków, osoby będące w strefie zagrożenia i wezwać straż pożarną. Telefoniczne alarmowanie należy wykonać w następujący sposób:

     

     

     

    1. Po wybraniu numeru alarmowego straży pożarnej 998 i zgłoszeniu się dyżurnego spokojnie i wyraźnie należy podać:

     

     

     

    1. swoje imię i nazwisko,

    2. numer telefonu, z którego nadawana jest informacja o zdarzeniu,

    3. adres i nazwę obiektu, numer kondygnacji,

    4. co się pali (np. odzież w szatni, drewniane wyposażenie), na którym piętrze,

    5. czy istnieje zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego,

    6. czy w rejonie pożaru lub bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się materiały łatwopalne.

     

     

     

    1. Po podaniu informacji nie należy odkładać słuchawki do chwili potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia. Przyjmujący może bowiem zażądać:

     

     

     

    1. potwierdzenia zgłoszenia poprzez oddzwonienie,

    2. dodatkowych informacji, które w miarę możliwości należy podać.

     

     

     

    Po drugie, po zaalarmowaniu straży pożarnej należy niezwłocznie przystąpić przy użyciu miejscowych środków gaśniczych do gaszenia pożaru i nieść pomoc osobom zagrożonym, w przypadku koniecznym przystąpić do ewakuacji ludzi i mienia. Należy czynności te wykonać w taki sposób, aby nie doszło do powstania paniki, jaką może wywołać faktyczne zagrożenie.

     

     

     

    1. Decyzja o ewakuacji

     

     

     

    Decyzja o przeprowadzeniu ewakuacji powinna być poprzedzona szybką analizą zaistniałego bądź potencjalnego zagrożenia dla ludzi i mienia w celu ograniczenia jej do osób znajdujących się w pomieszczeniach najbardziej zagrożonych. Jeżeli istnieje taka potrzeba, należy podjąć decyzję o ewakuacji całego stanu osobowego i w drugiej kolejności mienia o największej wartości dokumentacyjnej lub materialnej.

     

     

     

    Decyzję o przeprowadzeniu ewakuacji podjąć może dyrektor, zastępca dyrektora lub intendent, który prowadzi ewakuację do czasu przybycia odpowiednich jednostek.

     

     

     

    Decyzja o zarządzeniu ewakuacji musi uwzględniać informacje o zakresie ewakuacji, liczbie osób przewidzianych do ewakuacji, a także drogi, kierunki i kolejność opuszczania obiektu (kondygnacji, budynku). Zarządzający przebiegiem ewakuacji powinien zachować spokój i opanowanie, aby nie doprowadzić do paniki.

     

     

     

    Po podjęciu decyzji o ewakuacji osób i mienia należy niezwłocznie powiadomić wszystkich pracowników przebywających w strefie zagrożenia o powstałym zagrożeniu i jego charakterze oraz konieczności przeprowadzenia ewakuacji. Do powiadomienia należy wykorzystać środki łączności wewnętrznej istniejące w obiekcie, tj. dzwonek ręczny Kierujący akcją ewakuacyjną wyznacza osoby odpowiedzialne za przebieg ewakuacji grup dzieci i ustala ewentualną potrzebę ewakuacji sprzętu i mienia, określając w tym celu sposoby, kolejność i rodzaj ewakuowanego mienia.

     

     

     

    Po zakończeniu ewakuacji opiekun danej grupy dzieci/osób jest zobowiązany do sprawdzenia, czy wszyscy opuścili poszczególne pomieszczenia. W razie podejrzenia, że ktoś został w zagrożonej strefie, należy natychmiast zgłosić ten fakt jednostkom ratowniczym przybyłym na miejsce akcji i przeprowadzić ponowne sprawdzenie pomieszczeń budynku.

     

    1. Etapy ewakuacji

     

     

     

    Etap I – czas od powstania pożaru do jego zauważenia

     

     

     

    W budynkach, które są wyposażone w system sygnalizacji pożarowej – czas wykrycia pożaru jest relatywnie krótki, a w obiektach niemających takiego systemu czas ten wydłuża się znacznie – zakończenie etapu I następuje dopiero po zauważeniu pożaru przez osoby będące użytkownikami obiektu lub osoby postronne, np. po wydostaniu się dymu lub płomieni na zewnątrz budynku. W przypadku innego zagrożenia (np. katastrofy technicznej czy podłożenia ładunku wybuchowego) czas fazy I będzie bardzo różny – w pierwszym przypadku bardzo krótki, a w drugim trudny do określenia.

     

     

     

    Etap II – czas od zauważenia pożaru do ogłoszenia alarmu (ewakuacji)

     

     

     

    Czas trwania etapu II zależy głównie od wyszkolenia pracowników. Wszystko zależy od czasu sprawdzenia rodzaju zagrożenia i ogłoszenia ewakuacji. Ogłoszenie alarmu nie zawsze gwarantuje natychmiastowe rozpoczęcie ewakuacji. W tym czasie realizowane są następujące zadania:

     

     

     

    1. Osoba, która pierwsza zauważyła pożar lub zagrożenie, powinna natychmiast powiadomić (powiadamia głosem) najbliższe otoczenie o zaistniałym niebezpieczeństwie i (osobiście) dyrektora przedszkola lub osobę przez dyrektora wyznaczoną.

    2. Dyrektor lub osoba przez dyrektora wyznaczona podejmuje decyzję w sprawie ewakuacji i poleca przystąpić do czynności ewakuacyjnych, a dopiero po upewnieniu się, że zagrożenie rzeczywiście istnieje, następuje etap III.

     

     

     

    Etap III – czas od ogłoszenia alarmu do rozpoczęcia ewakuacji

     

     

     

    Czasami wystarczy na początku ewakuować część budynku, następnie ewakuować cały budynek. Główne przyczyny powodujące wydłużenie tego etapu to potraktowanie takiego alarmu jako fałszywy, oczekiwanie na potwierdzenie rodzaju zagrożenia i oczekiwanie na decyzję o ewakuacji. Strefowi kierownicy ewakuacji, czyli pracownicy dydaktyczni prowadzący zajęcia z dziećmi, po otrzymaniu informacji o ogłoszeniu alarmu natychmiast przystępują do ewakuacji. Czas trwania tej fazy powinien być krótki.

     

     

     

    Etap IV – czas potrzebny na opuszczenie obiektu, czyli od rozpoczęcia do zakończenia ewakuacji

     

     

     

    Jest to właściwy czas ewakuacji. Zależy od następujących czynników:

     

     

     

    • znajomości obiektu, dróg ewakuacji i rozmieszczenia wyjść ewakuacyjnych,

    • stanu technicznych zabezpieczeń przeciwpożarowych,

    • stopnia przygotowania do prowadzenia ewakuacji,

    • znajomości procedur podczas ewakuacji,

    • przeszkolenia personelu.

     

     

     

    Czas od powstania pożaru do zakończenia ewakuacji zależy przede wszystkim od poprawności reakcji osób zagrożonych. Należy pamiętać o tym, iż najbardziej zawodnym elementem mającym wpływ na bezpieczeństwo pożarowe jest człowiek. Dlatego tak ważny jest obowiązek przeprowadzania próbnej ewakuacji oraz warunków ewakuacji, a spoczywa on na właścicielu, zarządcy obiektu lub wielu obiektów.

     

     

     

    1. Ewakuacja próbna

     

     

     

    Ewakuacja próbna ma na celu:

     

     

     

    • wypracowanie właściwego zachowania się dzieci, pracowników i innych osób przebywających w budynku w czasie alarmu o ewakuacji,

    • kontrolę stanu dróg i wyjść ewakuacyjnych,

    • wyeliminowanie usterek technicznych i organizacyjnych w zakresie bezpieczeństwa ludzi wynikłych w trakcie ćwiczeń,

    • wyrobienie potrzebnych nawyków wśród zatrudnionych pracowników po ogłoszeniu sygnału o ewakuacji.

     

     

     

    Sprawdzenie organizacji ewakuacji obejmuje:

     

     

     

    • sprawdzenie skuteczności dotychczasowego sposobu informowania o zagrożeniu oraz systemu powiadamiania o konieczności ewakuacji, w tym reakcji na alarm pożarowy,

    • doskonalenie procedur ewakuacji, w tym zapoznanie z kierunkami ewakuacji i zasadami zachowania się,

    • koordynację działań służby ochrony,

    • zminimalizowanie możliwości wystąpienia paniki i jej skutków,

    • zmierzenie czasu potrzebnego na opuszczenie obiektu przez wszystkie znajdujące się w nim osoby,

    • weryfikację opracowanych zasad postępowania w razie pożaru.

     

     

     

    Sprawdzenie warunków ewakuacji dotyczy:

     

     

     

    • liczby i szerokości wyjść ewakuacyjnych,

    • długości, szerokości i wysokości przejść i dojść ewakuacyjnych,

    • stanu technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego,

    • oświetlenia awaryjnego (bezpieczeństwa i ewakuacyjnego), które jest niezbędne do ewakuacji ludzi,

    • możliwości rozgłaszania sygnałów ostrzegawczych i komunikatów głosowych poprzez dźwiękowy system ostrzegawczy w budynkach, dla których jest on wymagany.

     

     

     

    Główny nacisk należy położyć na ewakuację osób – zgodnie z założeniem, że życie ludzkie jest najcenniejsze. Ewakuację można rozszerzyć o ewakuację mienia, jednak tylko w uzasadnionych przypadkach, np. zabezpieczenie cennych danych dla przedszkola, dokumentów i sprzętu.

     

     

     

    1. Sposób ogłoszenia alarmu – sygnały alarmowe

     

     

     

    Po podjęciu decyzji o ewakuacji osób i mienia z obiektu należy niezwłocznie powiadomić wszystkie osoby i wychowawców przebywających w pomieszczeniach o powstaniu i charakterze zagrożenia oraz konieczności przeprowadzenia ewakuacji. Do powiadomienia należy wykorzystywać istniejące środki łączności i w razie potrzeby pracowników obsługi obiektów.

     

     

     

    Sygnałem alarmowym rozpoczęcia ewakuacji będzie okrzyk, który brzmi: …………………………

     

     

     

    1. Obowiązki uczestników ewakuacji

     

     

     

    1. Kierujący akcją ewakuacyjną wyznacza osoby odpowiedzialne za przebieg ewakuacji poszczególnych osób lub grup ewakuacyjnych, przyjmując założenie, że zgodnie z podstawowymi obowiązkami za sprawność ewakuacji z pomieszczeń i powierzchni odpowiedzialny jest wyznaczony pracownik. Ponadto kierujący akcją ustala ewentualną potrzebę ewakuacji sprzętu i mienia, określając w tym celu sposoby, kolejność i rodzaj ewakuacji.

    2. ………………………… powtarza sygnał w taki sposób, aby był słyszany w całym obiekcie.

    3. ………………………… (wskazać osobę) po usłyszeniu alarmu otwiera wszystkie zapasowe wyjścia z budynku.

    4. ………………………… (wskazać osobę) po usłyszeniu sygnału ewakuacji wspólnie z ………………………… (wskazać osobę) wyprowadzają dzieci najkrótszą drogą …………………………………… (wskazać miejsce).

    5. W trakcie ewakuacji należy zachować spokój, nie krzyczeć, można zasugerować dzieciom, że są to tylko ćwiczenia.

    6. Po upewnieniu się, że wszystkie dzieci zostały wyprowadzone, nauczyciele pozostają razem ze swoją grupą.

    7. Dzieci w trakcie ewakuacji bezwzględnie podporządkowują się poleceniom nauczycieli, zachowują ciszę i spokój.

    8. Grupy przedszkolne po wyprowadzeniu z przedszkola należy tak rozmieścić, aby nie utrudniały prowadzenia akcji gaśniczej przez straż pożarną.

    9. Jednocześnie z ewakuacją osoby, które nie mają wyznaczonych w niej konkretnych zadań (np. pracownicy kuchni lub nauczyciele niemający w danej chwili zajęć), powinny przystąpić do gaszenia ognia za pomocą podręcznego sprzętu gaśniczego.

    10. Całością ewakuacji kieruje …………………………

    11. Jeśli ewakuacja nie została zakończona do chwili przybycia straży pożarnej, kierujący ewakuacją ściśle współpracuje z dowódcą akcji ratowniczo-gaśniczej w dalszym jej przebiegu.

     

     

     

    Pracownicy mają obowiązek posiadać dokładne i aktualne wiadomości na temat:

     

     

     

    • rozkładu pomieszczeń w obiekcie, dróg i kierunków ewakuacji oraz wyjść z budynku,

    • zachowania się ludzi w przypadku powstania pożaru lub innego miejscowego zagrożenia,

    • sposobu alarmowania straży pożarnej i kierownictwa jednostki,

    • rozmieszczenia i obsługi podręcznego sprzętu gaśniczego,

    • rozmieszczenia i obsługi hydrantów wewnętrznych,

    • lokalizacji wyłącznika przeciwpożarowego prądu,

    • lokalizacji głównego kurka gazowego.

     

     

     

    W czasie prowadzenia ewakuacji zabronione jest:

     

     

     

    1. Dokonywanie jakichkolwiek czynności mogących wywołać panikę – naturalna dążność ludzi do jak najszybszego opuszczenia zagrożonego miejsca w warunkach komunikacyjnych nieadekwatnych do potrzeb może łatwo przeobrazić się w panikę, w której tłum niszczy i tratuje słabsze osoby.

    2. Przechodzenie w kierunku przeciwnym do ewakuacji.

    3. Zatrzymywanie się lub tamowanie ruchu w inny sposób.

     

     

     

    Osoby ewakuowane muszą podporządkować się poleceniom ratowników, tj. osobom prowadzącym ewakuację: strażakom, pracownikom służby zabezpieczenia obiektu.

     

     

     

    1. Czynności realizowane w trakcie ewakuacji i sposób ich wykonania

     

     

     

    Formowanie grup ewakuacyjnych

     

     

     

    Pracownicy opiekujący się dziećmi po usłyszeniu sygnału o powstałym zagrożeniu wyprowadzają dzieci z sal zajęć i udają się do wyjść ewakuacyjnych jedną z oznakowanych dróg ewakuacyjnych. Ewakuację należy prowadzić w sposób zorganizowany, bez wywoływania paniki. Po wyprowadzeniu dzieci do rejonu ewakuacji należy sprawdzić liczbę dzieci, a w razie stwierdzenia, że nie wszystkie dzieci opuściły budynek, należy o tym bezzwłocznie powiadomić kierującego akcją ewakuacyjną.

     

     

     

    Kierowanie ruchem w obiekcie, w tym wskazywanie właściwych dróg i kierunków ewakuacji

     

     

     

    Ewakuacja dzieci i pracowników odbywa się zgodnie z oznaczeniem budynku.

     

     

     

    W pierwszej kolejności należy ewakuować osoby z tych pomieszczeń, w których powstał pożar lub które znajdują się na drodze rozprzestrzeniania się pożaru, oraz pomieszczeń, z których dotarcie do bezpiecznych dróg ewakuacyjnych może zostać odcięte lub zadymione przez pożar. Następnie należy ewakuować osoby, poczynając od najwyższych kondygnacji. Należy dążyć do tego, aby wśród ewakuowanych w pierwszej kolejności były osoby o ograniczonej z różnych względów zdolności poruszania się.

     

     

     

    Podczas ewakuacji z pomieszczeń strumienie ludzi należy kierować na poziome drogi ewakuacyjne, a następnie zgodnie z oznakowanymi kierunkami ewakuacji na klatki schodowe i wyjścia poza obszar zagrożony pożarem lub na zewnątrz budynku.

     

     

     

    W przypadku blokady dróg ewakuacyjnych należy bezzwłocznie, dostępnymi środkami, np. telefonicznie, bezpośrednio lub z pomocą osób znajdujących się na zewnątrz odciętej strefy, powiadomić kierownika akcji ewakuacyjnej. Ludzi odciętych od wyjścia, a znajdujących się w strefie zagrożenia, należy zebrać w pomieszczeniu najbardziej oddalonym od źródła pożaru i w miarę posiadanych środków i istniejących warunków ewakuować na zewnątrz za pomocą sprzętu ratowniczego jednostek Państwowej Straży Pożarnej lub innych jednostek przybyłych na miejsce zdarzenia.

     

     

     

    Przy silnym zadymieniu dróg ewakuacyjnych należy poruszać się w pozycji pochylonej, starając się trzymać głowę jak najniżej, ze względu na mniejsze zadymienie panujące w dolnych partiach pomieszczeń i korytarzy. Usta i nos należy w miarę możliwości zasłaniać chustką zamoczoną w wodzie – sposób ten ułatwia oddychanie. Podczas ruchu przez mocno zadymione odcinki dróg ewakuacyjnych należy poruszać się wzdłuż ścian, by nie stracić orientacji co do kierunku ruchu.

     

     

     

    Ewakuacja mienia

     

     

     

    Ewakuacja mienia nie może odbywać się kosztem sił i środków niezbędnych do ewakuacji i ratowania ludzi. Ewakuację mienia należy rozpocząć od najcenniejszych urządzeń, dokumentacji i przedmiotów. Należy wykorzystać wszystkie sprawne fizycznie osoby nadające się do demontażu i ewakuacji mienia.

     

     

     

    W przypadku przybycia jednostek straży pożarnej w trakcie akcji ewakuacyjnej kierujący przebiegiem akcji zobowiązany jest do złożenia krótkiej informacji o przebiegu akcji, a następnie podporządkowania się poleceniom dowódcy przybyłej jednostki straży pożarnej.

     

     

     

    Celem ewakuacji mienia jest zabezpieczenie cennych przedmiotów i ważnych dokumentów przed zniszczeniem lub uszkodzeniem w przypadku pożaru lub innego zagrożenia. Ewakuowane przedmioty i dokumenty należy tak umieszczać, aby nie były narażone na zniszczenie lub uszkodzenie. Działania ewakuacyjne muszą być prowadzone w sposób skoordynowany, niepowodujący utrudnień w innych działaniach. Kierujący działaniami powinien wstępnie określić pomieszczenia, z których należy wynieść mienie.

     

     

     

    Do pomieszczeń, z których należy ewakuować mienie w pierwszej kolejności, jeśli istnieje taka możliwość bez narażenia życia i zdrowia, zalicza się:

     

     

     

    • pomieszczenia bezpośrednio zagrożone pożarem, w których jest źródło ognia,

    • pomieszczenia sąsiednie (w pionie i w poziomie) – możliwość rozprzestrzeniania się pożaru lub uszkodzenia przez działanie wysokiej temperatury i gazów popożarowych (dymu),

    • pomieszczenia pod palącym się pomieszczeniem narażone na możliwość zalania w czasie akcji ratowniczo-gaśniczej.

     

     

     

    1. Miejsce zbiórki osób ewakuowanych z przedszkola

     

     

     

    W przypadku prowadzenia akcji ewakuacyjnej ewakuowane osoby należy umieścić w miejscu zapewniającym ich bezpieczeństwo i nieutrudniającym prowadzenie akcji. Wymogi te spełnia …………………………

     

     

     

    Przy niesprzyjających warunkach atmosferycznych (np. zimą, podczas opadów deszczu i śniegu) ewakuowane osoby należy umieścić w budynku …………………………

     

     

     

    1. Załączniki

     

     

     

        1. Instrukcja postępowania na wypadek pożaru.

        2. Kierunki opuszczania budynku przedszkola – drogi ewakuacji.

        3. Wykaz osób odpowiedzialnych za wyłączenia energii elektrycznej i gazu oraz otwierania dopływu wody do hydrantów.

        4. …………………………………………………………………………………………………

        5. …………………………………………………………………………………………………

          Procedura postępowania nauczyciela w sytuacjach stwierdzenia zagrożenia życia dziecka, wobec którego jest stosowana przemoc w rodzinie lub mają miejsce zachowania agresywne

           

           

          Podstawa prawna:

           

        6. Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1390),

        7. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta” (Dz.U. z 2011 r. Nr 209 poz. 1245),

        8. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1137).

     

     

     

    Cel procedury

     

     

     

    Procedura ma zagwarantować spełnienie wymagań określonych przepisami w sytuacji stwierdzenia zagrożenia życia dziecka, wobec którego jest stosowana przemoc w rodzinie lub które ma kontakt z zachowaniami agresywnymi.

     

     

     

    Zakres procedury

     

     

     

    Procedura określa odpowiedzialność przedszkola jako instytucji oraz sposoby reagowania i zakres podejmowanych działań w ramach procedury „Niebieskie Karty” w sytuacji zagrożenia życia dziecka.

     

     

     

    Uczestnicy postępowania – zakres odpowiedzialności

     

     

     

    1. Rodzice (opiekunowie prawni): w przypadku podejrzenia stosowania w rodzinie przemocy wobec dziecka czynności podejmowane i realizowane w ramach procedury, zwane dalej działaniami, przeprowadza się w obecności rodzica.

    2. Nauczyciele: na nauczycielach przedszkoli publicznych i niepublicznych pracujących z dziećmi spoczywa szczególny obowiązek reagowania na wszelkie przypadki zagrożenia życia dziecka, wobec którego jest stosowana przemoc w rodzinie.

    3. Dyrektor: jest zobowiązany do udzielenia osobie, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, kompleksowej pomocy, mającej na celu poprawę sytuacji. Zapewnia dzieciom i pracownikom pełne poczucie bezpieczeństwa, zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym.

     

     

     

    Sposób prezentacji procedur

     

     

     

    1. Umieszczenie treści dokumentu na stronie internetowej przedszkola.

    2. Zapoznanie rodziców z obowiązującymi w placówce procedurami na zebraniach organizacyjnych we wrześniu każdego roku szkolnego.

    3. Udostępnienie dokumentu na tablicy ogłoszeń w przedszkolu.

    4. Zapoznanie wszystkich pracowników przedszkola z treścią procedur.

     

     

     

    Tryb dokonywania zmian w procedurze

     

     

     

    1. Wszelkich zmian w opracowanej procedurze może dokonać z własnej inicjatywy lub na wniosek rady pedagogicznej dyrektor placówki. Wnioskodawcą zmian może być również rada rodziców.

    2. Proponowane zmiany nie mogą być sprzeczne z prawem.

    3. Zasady wchodzą w życie z dniem ………

    4. Wprowadza się zmiany w treści zasad z dniem ………

     

     

     

    Opis procedury

     

     

     

    1. Zadania i rola placówek oświatowych w świetle obowiązujących przepisów

     

     

     

    1. W sytuacjach drastycznych, jak przemoc wobec dziecka, wykorzystanie seksualne, rażące naruszenie prawa, zagrożenie dla życia i zdrowia dziecka, prawo nie pozwala na dowolność i zdanie się na własne odczucia. Stosowne przepisy stanowią o tzw. społecznym bądź prawnym obowiązku powiadomienia. Każdy, komu znane jest zdarzenie zagrażające dobru dziecka lub działanie rodziców na jego szkodę, jest zobowiązany powiadomić o tym sąd.

    2. Obowiązek ten spoczywa w szczególności na urzędach administracji publicznej, takich jak urzędy stanu cywilnego, sąd, policja, placówki oświatowe, szkoły, urzędy państwowe i samorządowe, prokuratura, opiekunowie społeczni, placówki i instytucje zajmujące się pomocą dziecku i rodzinie, które otrzymały taką informację w związku ze swoją działalnością.

    3. Na pracownikach instytucji publicznych i niepublicznych pracujących z dziećmi spoczywa szczególny obowiązek reagowania na wszelkie przypadki zagrożenia dziecka bądź zagrożenia innych ze strony dzieci.

    4. Wszczęcie procedury „Niebieskie Karty” następuje przez wypełnienie formularza „Niebieska Karta” w przypadku powzięcia, w toku prowadzonych czynności służbowych lub zawodowych, podejrzenia o stosowaniu przemocy wobec członków rodziny lub w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie. Wszczęcie procedury następuje przez wypełnienie formularza „Niebieska Karta – A” przez przedstawiciela jednego z podmiotów wymienionych w art. 9d ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, w obecności osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie.

    5. Wzór formularza „Niebieska Karta – A” stanowi Załącznik nr 1 do Rozporządzenia w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta”.

    6. W przypadku braku możliwości wypełnienia formularza „Niebieska Karta – A” z uwagi na nieobecność osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, ze względu na stan jej zdrowia lub zagrożenie jej życia lub zdrowia wypełnienie formularza „Niebieska Karta – A” następuje niezwłocznie po nawiązaniu bezpośredniego kontaktu z tą osobą lub po ustaniu przyczyny uniemożliwiającej jego wypełnienie. W przypadku gdy nawiązanie bezpośredniego kontaktu z osobą, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, jest niemożliwe, wypełnienie formularza „Niebieska Karta – A” następuje bez udziału tej osoby.

    7. Wszczynając procedurę, podejmuje się działania interwencyjne mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa osobie, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie.

    8. Rozmowę z osobą, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, przeprowadza się w warunkach gwarantujących swobodę wypowiedzi i poszanowanie godności tej osoby oraz zapewniających jej bezpieczeństwo.

    9. W przypadku podejrzenia stosowania przemocy w rodzinie wobec dziecka czynności podejmowane i realizowane w ramach procedury, zwane dalej działaniami, przeprowadza się w obecności rodzica, opiekuna prawnego lub faktycznego.

    10. Jeżeli osobami, wobec których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie wobec dziecka, są rodzice, opiekunowie prawni lub faktyczni, działania z udziałem dziecka przeprowadza się w obecności pełnoletniej osoby najbliższej w rozumieniu art. 115 § 11 Kodeksu karnego, zwanej dalej osobą najbliższą.

    11. Działania z udziałem dziecka, co do którego istnieje podejrzenie, że jest dotknięte przemocą w rodzinie, powinny być prowadzone w miarę możliwości w obecności psychologa.

    12. Po wypełnieniu formularza „Niebieska Karta – A” osobie, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, przekazuje się formularz „Niebieska Karta – B”.

    13. Wzór formularza „Niebieska Karta – B” stanowi Załącznik nr 2 do Rozporządzenia w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta”.

    14. Jeżeli osobą, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, jest dziecko, formularz „Niebieska Karta – B” przekazuje się rodzicowi, opiekunowi prawnemu lub faktycznemu albo osobie, która zgłosiła podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie.

    15. Formularza „Niebieska Karta – B” nie przekazuje się osobie, wobec której istnieje podejrzenie, że stosuje przemoc w rodzinie.

    16. Przekazanie oryginału wypełnionego formularza „Niebieska Karta – A” do przewodniczącego zespołu interdyscyplinarnego następuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu siedmiu dni od daty wszczęcia procedury. Jeśli formularz ma zostać przekazany na określony adres pocztą, niezbędne jest potwierdzenie odbioru.

    17. Kopięwypełnionego formularza „Niebieska Karta – A” pozostawiasię u wszczynającego procedurę.

    18. W ramach procedury przedstawiciel oświaty:

     

     

     

    1. podejmuje działania, o których mowa w Rozporządzeniu Rozporządzenia w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta”, tj. udziela kompleksowych informacji o możliwościach uzyskania pomocy, w szczególności psychologicznej, prawnej, socjalnej i pedagogicznej, oraz wsparcia, w tym o instytucjach i podmiotach świadczących specjalistyczną pomoc na rzecz osób dotkniętych przemocą w rodzinie, możliwościach podjęcia dalszych działań mających na celu poprawę sytuacji osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie,

    2. organizuje niezwłocznie dostęp do pomocy medycznej, jeżeli wymaga tego stan zdrowia osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie,

    3. może prowadzić rozmowy z osobami, wobec których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie, na temat konsekwencji stosowania przemocy w rodzinie i informuje je o możliwościach podjęcia leczenia lub terapii i wzięcia udziału w programach oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych dla osób stosujących przemoc w rodzinie,

    4. diagnozuje sytuację i potrzeby osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, w tym w szczególności dzieci,

    5. udziela kompleksowych informacji rodzicowi, opiekunowi prawnemu, faktycznemu lub osobie najbliższej o możliwościach uzyskania pomocy psychologicznej, prawnej, socjalnej i pedagogicznej oraz wsparcia rodziny, w tym o formach pomocy dzieciom świadczonych przez instytucje i podmioty w zakresie specjalistycznej pomocy na rzecz osób dotkniętych przemocą w rodzinie.

     

     

     

    1. Występowanie pojedynczego objawu nie jest dowodem na to, że dziecko jest krzywdzone. Jeśli jednak objawy się powtarzają bądź kilka występuje jednocześnie, możliwe, że mamy do czynienia z przemocą.

     

     

     

    1. Podstawowe informacje dla nauczyciela: jak rozpoznać, czy dziecko w rodzinie jest krzywdzone

     

     

     

    1. Krzywdzenie psychiczne: upokarzanie, odrzucanie, izolowanie, ignorowanie, wyszydzanie, krytykowanie, terroryzowanie, zmuszanie do wysiłku przekraczającego jego możliwości, zastraszanie, grożenie dziecku. Dziecko doznające takiej przemocy zachowuje się nieadekwatnie do wieku, wykazuje zaburzenia jedzenia (niedojadanie, nadmierne objadanie się, wymioty), okalecza się, ma problemy ze snem i koszmary, odczuwa strach przed zaśnięciem.

    2. Wykorzystywanie seksualne: dziecko wykorzystywane seksualnie jest nadmiernie rozbudzone, dużo mówi o seksie, unika kontaktu z dorosłymi, opisuje zachowanie osoby dorosłej wskazujące na to, że ta próbowała je uwieść. Dziecko takie jest przygnębione, wycofane, ma problemy z koncentracją uwagi, zaczyna zachowywać się agresywnie, ma trudności w relacjach z rówieśnikami, odmawia przebierania się w towarzystwie innych. Ma także problemy ze snem, przejawia dolegliwości bólowe intymnych części ciała, a także głowy i brzucha. Zdradza trudności np. z siedzeniem, chodzeniem, oddawaniem moczu, kału, ma częste infekcje dróg moczowo-płciowych, widoczne siniaki na klatce piersiowej, pośladkach, podbrzuszu, udach oraz otarcia, zaczerwienienia, stany zapalne skóry, a także krwawienia. Sygnałem ostrzegawczym jest również zbytnia erotyzacja dziecka i odgrywana przemoc seksualna, np. na lalkach, zabawkach.

    3. Zaniedbania bytowe, wychowawcze: zauważalne objawy u dziecka to w szczególności bardzo niska higiena osobista (dziecko jest brudne, cuchnie, ma brudne paznokcie i ubranie, widać ślady licznych ukąszeń, świerzb). Dziecko takie jest głodne, często choruje, jest zmęczone, apatyczne. Rodzice nie zwracają uwagi na potrzeby dziecka. Objawy zaniedbania dziecka w wieku przedszkolnym:

     

     

     

    1. fizyczne: niski wzrost, małogłowie, dziecko jest zaniedbane i brudne,

    2. rozwojowe: opóźniony rozwój mowy, ograniczony zakres uwagi, niedojrzałość społeczno-emocjonalna, zaburzenia procesów poznawczych i zdolności uczenia się,

    3. zachowanie: nadmierna pobudliwość, agresja, impulsywność, zaburzenia nerwicowe.

     

    Bezpieczeństwo zabaw w ogrodzie, spacerów i wycieczek organizowanych poza teren przedszkola

     

     

     

     

     

    Podstawa prawna:

     

     

     

    • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r. Nr 6 poz. 69 ze zm.).

     

     

     

    Cel procedury

     

     

     

    Określenie sposobu postępowania nauczyciela w przypadku organizowania zabaw i korzystania ze sprzętu w ogrodzie przedszkolnym oraz określenie norm i zasad korzystania z urządzeń terenowych w ogrodzie przedszkolnym zgodnie z zasadami bezpieczeństwa.

     

     

     

    Zakres procedury

     

     

     

    Procedura dotyczy nadzoru nad dziećmi podczas ich pobytu w ogrodzie przedszkolnym oraz podczas spacerów i wycieczek poza teren placówki.

     

     

     

    Uczestnicy postępowania – zakres odpowiedzialności

     

     

     

    1. Nauczyciel: ma obowiązek dopilnować, aby zabawy przez niego organizowane były zgodne z zasadami bezpiecznego użytkowania ogrodu przedszkolnego.

    2. Personel pomocniczy przedszkola: ma obowiązek współuczestniczyć w zabawach dzieci w ogrodzie przedszkolnym i ponosi współodpowiedzialność za bezpieczeństwo dzieci podczas organizowanych spacerów i wycieczek.

    3. Woźny:ma obowiązek codziennie rano przed rozpoczęciem zajęć w ogrodzie przedszkolnym sprawdzić jego stan oraz sprawność urządzeń ogrodowych, by upewnić się, że nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowia i życia dzieci. Woźny musi mieć świadomość odpowiedzialności za należyte wykonywanie tego obowiązku.

    4. Dyrektor: określa zakres odpowiedzialności i obowiązków nauczyciela i pracowników przedszkola podczas organizowania zabaw w ogrodzie przedszkolnym, w czasie spacerów i wycieczek.

     

     

     

    Sposób prezentacji procedur

     

     

     

    1. Umieszczenie treści dokumentu na stronie internetowej przedszkola.

    2. Zapoznanie rodziców z obowiązującymi w placówce procedurami na zebraniach organizacyjnych we wrześniu każdego roku szkolnego.

    3. Udostępnienie dokumentu na tablicy ogłoszeń w przedszkolu.

    4. Zapoznanie wszystkich pracowników przedszkola z treścią procedur.

     

     

     

    Tryb dokonywania zmian w procedurze

     

     

     

    1. Wszelkich zmian w opracowanej procedurze może dokonać z własnej inicjatywy lub na wniosek rady pedagogicznej dyrektor placówki. Wnioskodawcą zmian może być również rada rodziców.

    2. Proponowane zmiany nie mogą być sprzeczne z prawem.

    3. Zasady wchodzą w życie z dniem ………

    4. Wprowadza się zmiany w treści zasad z dniem ………

     

     

     

    Opis procedury

     

     

     

    1. Podczas pobytu dzieci na terenie ogrodu przedszkolnego od pierwszych dni września uczy się je korzystania z urządzeń terenowych zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Ustala się normy i zasady korzystania z tego sprzętu.

    2. Codziennie rano woźny ma obowiązek sprawdzić, czy urządzenia ogrodowe są sprawne i nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowia i życia dzieci. Woźny musi mieć świadomość odpowiedzialności za należyte wykonywanie tego obowiązku.

    3. W czasie pobytu w ogrodzie nie przewiduje się możliwości gromadzenia nauczycieli w jednym miejscu. Nauczyciele powinni być w bezpośrednim kontakcie ze swoimi podopiecznymi i przebywać w miejscach największych zagrożeń.

    4. Podczas zabaw dzieciom nie wolno oddalać się samowolnie z terenu. Dzieci wracają z terenu kolumną prowadzoną przez nauczyciela. Po ustawieniu podopiecznych w kolumnę nauczyciel powinien każdorazowo sprawdzić, czy wszystkie dzieci będące w danym dniu w jego grupie są obecne.

    5. Z terenu przedszkolnego można pozwolić dziecku odejść dopiero wtedy, gdy rodzic dotarł na miejsce pobytu grupy.

    6. Nauczyciel w przypadku organizowania zabaw w ogrodzie:

     

     

     

    1. wychodzi do ogrodu po uprzednim sprawdzeniu stanu terenu i sprzętu ogrodowego,

    2. przestrzega wymogu, aby zabawy były organizowane zgodnie z zasadami bezpiecznego użytkowania ogrodu przedszkolnego, umieszczonymi na drzwiach wejściowych do ogrodu,

    3. jest zobowiązany sprawdzić liczbę dzieci przed wyjściem do ogrodu i przed powrotem do sali.

     

     

     

    1. W przypadku wyjścia na spacer nauczyciel:

     

     

     

    1. odnotowuje dzień, miejsce i godzinę wyjścia z grupą w zeszycie wycieczek,

    2. zaopatruje dzieci w kamizelki odblaskowe,

    3. zapewnia opiekę jednego dorosłego na najwyżej 15 dzieci,

    4. idzie zawsze od strony ulicy,

    5. dostosowuje trasę do możliwości dzieci,

    6. stale sprawdza stan liczebny grupy, zwłaszcza przed wyjściem na spacer, przed powrotem i po powrocie ze spaceru.

     

     

     

    1. W przypadku organizowania wycieczkidyrektor przedszkola powołuje spośród nauczycieli kierownika wycieczki, którego obowiązkiem jest:

     

     

     

    1. zobowiązać nauczycieli prowadzących grupę do zebrania pisemnych zgód rodziców na udział dzieci w wycieczce i do sprawdzenia, czy u dzieci nie występują przeciwwskazania zdrowotne, ograniczające ich uczestnictwo w wycieczce (informacje lub oświadczenia rodziców/opiekunów prawnych),

    2. sporządzić program i regulamin wycieczki, listę uczestników i opiekunów oraz umieścić te informacje w karcie wycieczki i przedstawić do zatwierdzenia dyrektorowi co najmniej pięć dni przed planowaną wycieczką,

    3. zapoznać opiekunów grup oraz rodziców/opiekunów prawnych z programem i regulaminem wycieczki,

    4. powierzyć opiece jednego opiekuna nie więcej niż 15 dzieci,

    5. dostosować organizację i program wycieczki do wieku, potrzeb, możliwości i zainteresowań dzieci,

    6. zabrać ze sobą kompletną i sprawdzoną apteczkę pierwszej pomocy i zaopatrzyć dzieci w kamizelki odblaskowe,

    7. czuwać nad przestrzeganiem regulaminu wycieczki, a w razie potrzeby dyscyplinować uczestników,

    8. w chwili wypadku koordynować przebieg akcji ratunkowej, ponosić pełną odpowiedzialność za podjęte działania.

    9. bezwzględnie odwołać wyjazd w przypadku burzy, śnieżycy i innych niesprzyjających warunków atmosferycznych,

    10. nie dopuścić do przewozu dzieci w przypadku stwierdzenia sytuacji zagrażającej bezpieczeństwu zdrowia i życia.

     

     

     

    1. Za organizację i przebieg wycieczki są odpowiedzialni także opiekunowie grup, których obowiązkiem jest:

     

     

     

    1. znać program i regulamin wycieczki, przestrzegać ich i stosować się do poleceń kierownika wycieczki,

    2. stale sprawdzać stan liczebny grupy, a zwłaszcza bezpośrednio przed wyjazdem, w dogodnych momentach trwania wycieczki i bezpośrednio przed powrotem, a także tuż po powrocie do przedszkola,

    3. dopilnować ładu i porządku przy wsiadaniu do pojazdu i zajmowaniu miejsc,

    4. przestrzegać zasady: nauczyciel wsiada ostatni, a wysiada pierwszy,

    5. zwracać uwagę na właściwe zachowanie się dzieci w czasie oczekiwania na przejazd i przejazdu,

    6. przestrzegać obowiązku, by dzieci wysiadały tylko na parkingach,

    7. zabezpieczyć wyjście na prawe pobocze, zgodnie z obowiązującym kierunkiem jazdy.